مظلومیتی به وسعت بقیع

مظلومیتی به وسعت بقیعReviewed by مهربانو on Jan 12Rating:

روزهای پایان ماه صفر است و دلها عزادار و غمبار . هم در سوگ پیامبر عظیم الشأن ، هم در عزای امام رضا (ع) وامام حسن(ع) . ولی من همیشه در این روزها سخت دلم می گیرد و بغضی گلویم را می فشارد . در این روزها هر کدام از شبکه های ملی را که می گیریم حرم امام رضا را نشان می دهند و خیل جمعیتی که عاشقانه خود را به بارگاه ملکوتی اش رسانده اند تا به شب شهادتش زائر حرم قدسی اش باشند. برخی هم مدینه منوره را نشان میدهند که در طول سال به مناسبت مراسم حج یا متفرقه همواره مملو از زائرینی است که از تمام نقاط دنیا به سوی او می شتابند. اما شهادت مظلومانه امام حسن مختصر می شود به روضه ای و ذکر مصیبتی . نه تصویر درستی دارند که از خاک بقیع به نمایش بگذارند و نه زائر عاشقی را اجازه عرض ادب به ساحت بارگاه اش است. از کودکی به یاد دارم که امام رضا را غریب می خواندند. ولی در تمام این سالها به یاد ندارم سالروز میلاد یا شهادت امام رضا حرم مطهرش خالی از زائرین باشد و همیشه شیعیانش ظریهش را در آغوش می گیرند و بوسه می نهند تا نکند آقای ما حس کند میان شیعیان عاشقش غریب است. اما امام حسن مجتبی سالها است که در جوار جد بزرگوارش است ولی روزها و سالها می گذرد و میلادها و شهادتها از پی هم می آیند و می روند و حضرتش گرمای دست یک عاشق ،بوسه خاضعانه یک زائر ،و حتی صدای مناجات یک حاجتمند را نیز درنمی یابد. ای کاش امام حسن مجتبی و تمام ائمه خفته در بقیع غربتی چون شاه خراسان داشتند.

مطالب مرتبط :

بازنشر مطالب سایت «مجله اینترنتی مهربانو» با ذکر منبع و لینک به سایت مجاز مي باشد.


  • بدون نظر در “مظلومیتی به وسعت بقیع”

    اضافه کردن نظر